UÇ UÇABİLDİĞİN KADAR

Özgürlük sözcüğü dudaklarımızdan dökülürken, hemen hepimizin zihninde beliren görüntü, uçmaktır. Ayakları yere basan özgür ruhların, yeryüzünü adımlarıyla kat ederken bile gözleri hep zirvelerde, gökyüzündedir. İster İshakpaşa Sarayı’ndan Ağrı Dağı’na doğru bakmış, ister Fethiye’de Kelebekler Vadisi’ne tırmanmış, ister Himalayalar’ın zirvelerinde günün uyanışına şahitlik etmiş olsunlar, onlar için sınırın ötesi kanatlanıp uçmaktır. Rüzgarı vücudun her noktasında hissetmektir. İçinden sıyrılıp adımladığı coğrafyaya kuşların gözüyle bakmaktır.

Yaklaşık on yıl önce, elim tandem pilotumun omzunda, bizi boşluğa yönelten tahta paravana doğru onun peşi sıra koşarken, birkaç adım sonra neyle karşılaşacağımı bilmediğim bir duruma sürükleyen özgürlük duyguma sayıp sövdüğümü bugün gibi hatırlıyorum. Rio de Janeiro’ya giderken, uçakta karar vermiştim Delta Kanat yapmaya. Uçmak için dünyanın en iyi üç noktası arasında sayılan bu güzel kentte, yamaç paraşütünden üç kat daha hızlı olan Delta Kanat’ın kanatları arasında, yatay durumda, kuş gibi süzülmek, okyanus dalgalarının kıyılara sokulmasını tepeden izlemek, girintili çıkıntılı onlarca koy ve tepeden oluşan coğrafyanın üstünden uçmak bu ülkeye gelmek için attığım adımlarıma biraz daha anlam katacaktı.

Katmıştı da... Kanatlanmış olmanın yarattığı adrenalin, yere ayak bastığımız anda başarmış olmanın verdiği çılgınca mutluluk, ruhumu avuçlarımın içine alıp gökyüzüne fırlatmayı öğretti bana. Tıpkı dün Ağrı Dağı’na karşıdan bakan yaylalardan birinde, karlı tepelerin bulutlara değdiği, ıssızlığın kulakları deldiği bir yerde yaptığım gibi...

Uçmak fikri size çok çılgınca geliyorsa öncelikle balona binmenizi öneririm. Türk Hava Kurumu’nun (THK) veya özel uçuş şirketlerinin düzenlemiş olduğu balon uçuşlarına katılmak için herhangi bir eğitim almanız da gerekmiyor. Tek yapacağınız şey sepetin içine girip etrafı izlemek. Uçuşun sakinliği sizi şaşırtacak. Biraz daha heyecan arıyorsanız yamaç paraşütü ile gökyüzünde süzülebilirsiniz. Bu tecrübe size hayatın her anını, her karesini yaşadığınızı hissettirecek.

1940 yılında Wright Kardeşler’in birkaç parça perde kumaşından hazırlanan bir tür uçurtmayla başarılı ilk uçuşlarını yaptıkları araç, bugünkü paraşütlerin de ilk örneği sayılmaktadır. 1961’den sonra kendi şişebilen ve süzülerek uçabilen paraşütler üzerinde çalışmalar başladı. 1968’de koşarak ya da ayakta kalkış üzerine makaleler yazıldı. 1980’lerde ilk olarak Fransa ve İsviçre Alp’lerindeki bir grup pilot dik yamaçlardan koşarak kalkış yapmaya başlayınca yamaç paraşütlerinin de yolu açılmış oldu.

Yamaç paraşütleri, uçaktan yapılan serbest atlayış paraşütlerinden farklı olarak açılışı sırasında büyük basınca karşı direnmiyor. Kubbe denilen kanatların hava geçirmeyen kumaştan olması yeterli. Bu nedenle, yamaç paraşütleri serbest atlayış paraşütlerinden çok farklı olarak yüksek kaldırma gücüne sahip “aerofoil” yapılı yelken kanatlara dönüştüler. Kanatların içerisine hava dolabilmesi için iki kat hazırlanıyor. Dikey parçalara bölünmüş iki kat kanadın ön tarafı açık, arka tarafı kapalı olduğundan içine giren havanın yardımıyla kanadın alt yüzeyi düz, üst yüzeyi kavisli bir şekil alıyor. Kanadın yan taraflarında, paraşütün uçuşunu dengeleyen kulak adı verilen parçalar var. Alttan gelen havanın etkisiyle şişen kanat pilotun üzerine doğru yükselince yapılacak tek şey kalıyor, koşmak. Rüzgarı doğru yakalayan kanat kaldırıcı hava akımlarının etkisiyle yükselmeye başlıyor ve ısınma sonucu oluşan sıcak ve nemli hava sayesinde çok uzun uçuşları yakalamak mümkün oluyor.